Birileri Var Diyorum

Birileri Var Diyorum

Dışarıdan baktığında anlar mısın beni?
Hiç bilir misin sessizce yanmak ne demek?
Alevsiz, iz bırakmadan, dumansız...
Ben öyle yandım işte;
Vaktinden önce,
Kimsenin fark etmediği bir yangında.
​Daha bez bebek tutmayı bile bilmezken,
Bir "gerçek" bıraktılar avuçlarıma.
Oyuncak değil, ağır ve soğuk bir gerçek.
Bedelim; iki kara koyun, bir alaca inekti benim...
Telli duvaklı değil, Haççe teyzenin kolunda,
On dördümde bırakıldım o gazap ocağına.
​Öğretmen olma hayalim vardı ya hani;
Daha başlamadan bitti
Tarlanın sıcağında.
Gündüz toprağın sıcağında
Yanan ayaklarım
Gece ocağın isli dumanında
Kavrulmuş yemek kokusuna karışan
Yoksunluklarımı
Aydınlatıyorum
İçimde ki mum ışığımla..
Sen hiç harflere tutunup ayakta durdun mu?
Ben durdum.
​Korkunun bile korktuğu o koyu karanlıkta,
Parmak uçlarımda umuda sarıldım.
Elimle yazdım kara geceye
"Bitecek" diye.
Ama "birileri" diyordum içimden,
"Birileri " benim için konuşacak,
Bizim için direnecek ve "susmayacak."
​O gün yakındı, hissediyordum.
Leyla’lar, Özgecan’lar
Fadime'ler
Ve daha kimler kimler
Sırf kadınlar yaşasın diye;
Ben dumandım artık
Çıkmayan yangınımda.
Adım şu ya da bu ne fark eder.
Sıra hepimize "gelmesin" diye.
Susmuyorum artık,
Buradayım;
Kendi karanlığımın
En parlak şafağıyım.

Hikayesi tamamlanamayan tüm KADINLAR 'a