Güneşin Kalbinden Kopan

Güneşin Kalbinden Kopan

Bir esinti değdi ruhuma,
zamansız bir nefes gibi süzüldü;
masumiyetle uzattı bana
bir dilim portakal,
sanki evreni paylaştı benimle.

Altın mı saklıydı onda,
yoksa cennetin meyvesi miydi?
Bilemedim…
Güneşin özünden bir parıltı,
baharın kalbinden bir tazelik
ve adı konmamış bir saflık.

Sıradan değildi;
masumiyetin gölgesi dokundu,
ışıkla örülmüş görünmez ellerden gelen.

O dilim…
sanki güneşin kalbinden kopmuştu.
Masumiyetin adıydı belki,
portakal kadar parlak,
cennet kadar sonsuzdu.

Ve ben…
Anlamlandıramadım;
neydi o aldığım,
masumiyetin gizli dilinden?
Mesakin-13/09/2025